Nie wnikając w zasadność Twojej oceny żeńskiej populacji dołożę swoje trzy grosze.

Nie można uogólniać, bo najpiękniejsze storczyki rosną na najbardziej zgniłym podłożu. Ludzie, bez względu na płeć są różni. Oprócz złych są dobrzy, a najwięcej jest tych bezbarwnych.

W społeczeństwach, które nie są zdominowane religijnie (bez względu na wyznanie) ludzie osiągają wyższe poziomy rozwoju. Odwrotnie jest u nas. Tego nie rób, tamto nie wypada, a to jest grzechem. Zaściankowa moralność i sposób myślenia już dawno był krytykowany w sztandarowym utworze „Moralność Pani Dulskiej”.

Mężczyźni bardzo mało wiedzą o kobietach, ich potrzebach i tym sposobem nadają się jedynie do celów prokreacji. Oczywiście, że nie wszyscy. Z kobietami jest analogicznie.

Z drugiej strony, częściowo ich tłumaczę, że nie mieli skąd czerpać wzorców i wiedzy. Paradoksem jest fakt, że mamy w kraju negatywną selekcję, ponieważ najbardziej aktywni, świadomi, odważni i wykształceni – wyjechali. Oni też potrafią dostrzec różnice między kobietami w kraju i Zachodu.

W każdym społeczeństwie trafiają się artyści w typie „Janka Muzykanta”, który bez konserwatorium potrafił grać, gdy inni tylko rzępolili lub wydawali kakofonię dźwięków. Gdyby wszystkich poddać muzycznej edukacji, to nie przybyłoby nam geniuszy, ale dobrze grać potrafiłaby większość. Identycznie jest w sprawach damsko-męskich.

Prawdą też jest, że zostaliśmy tak skonstruowani, że naszym celem życia jest tylko zachowanie gatunku. Możemy do tego dorabiać ideologie, ale nie zmieni ona faktu, że jesteśmy zwierzakami i podlegamy tym samym regułom natury jak każde inne zwierzę. Mądra natura wyposażyła samice w instynkt macierzyński i chęć zakładania rodziny, a samce zgodnie z jej wola są poligamiczne, bo ich zadaniem jest ekspansja genów i zapobieganie występowania inbredu.

Jedynie poziom rozwoju i udoskonalenie gatunku pozwala (podobnie jak delfinom) mieć stały popęd płciowy, myśleć abstrakcyjnie, stworzyć pojecie etyki i wiele innych. Naszym problemem jest zawłaszczanie sobie przez niewielka grupę samozwańców uprawnień do określania, co jest moralne, co wypada itp. Najczęściej ekspertami w tej tematyce są starzy kawalerowie, lub panie, które dawno zapomniały, kiedy miały klimakterium.

Często kobieta byłaby bardziej spontaniczna, ale zaraz się hamuje, bo co on sobie o mnie pomyśli, tak nie wypada, a tamto pewnie jest grzechem. Na dodatek ciężar społecznej presji i opinii – puszczalska, kiedy już faceta podobne zachowanie plasuje w gronie tych, mających powodzenie.

Zapewne musi przeminąć 2, a może 3 pokolenia, zanim normy moralne w naszym kraju znormalnieją. W zapomnienie pójdzie żartobliwe powiedzenia: „Panną byłam, dziecko miałam, ale co TO, to nie”. Ludzie nauczą się czerpać z życia radość w myśl zasady, że wszyscy musimy umrzeć, ale nie wszyscy potrafimy żyć.

Zatem, nie sądźmy, abyśmy sami nie byli sądzeni.