Przemawiał do ludzi w ich kuchniach, garażach, salonach za pomocą radia. W tej kadencji samorządu nie było polityka, który równie często przedstawiał swe poglądy, dzielił osobistymi spostrzeżeniami, pozdrawiał na falach eteru mieszkańców Skierniewic. Nie miało to oczywiście najmniejszego znaczenia, co najwyżej podtrzymywało iluzję – Skierniewice są stolicą, z którą liczą się Warszawa i Łódź; miastem prężnie rozwijającym się pod przywództwem wzorowego gospodarza, politycznie zaszczutego przez ignorantów.

Tymczasem prezydent uporał się z układem „Bogusz – Jażdżyk- Sękalski”, w jego miejsce powstało jednak nowe przymierze – dwa nazwiska powtarzają się, jedno jest nową gwiazdą w złowrogiej Skierniewicom konsternacji. (Złośliwi wskazują by prezydent poszukał głębiej, zredukował układ do „Trzech Jod”, bo „dwa Jod i ES”  nie brzmi dość atrakcyjnie, trudniej zapamiętać a i formalnie, ma jakoś mało patriotyczny wydźwięk).

Prezydent Skierniewic to energiczny gospodarz – silę do działania czerpie z walki, konfliktu – one dają mu siłę, inspirują i choć nauka zdefiniowała pojęcie politycznej paranoi, ta oczywiście prezydenta Skierniewic dotyczyć nie może. Prezydent udowadnia, mierzy się, siłuje, ale atletą, którego miasto potrzebuje z pewnością on nie jest – by przywołać słowa byłego premiera – to oczywista oczywistość.