Sądzę, że rzecz nie w tym by prowadzić tu dysputy wokół definicji sekty - zostawmy to akademikom lub MSWiA. Nie bardzo rozumiem natomiast twego poruszenia gdy jestes proszony o przedstawienie się. Skoro deklarujesz, że będzie czyimś przyjacielem, a tak rozumiem modlitwę wstawienniczą to każdą tego typu relacje powinno się rozpocząć od podania dłoni bądż właśnie - przedstawienia się.

Szczerze, po przeczytaniu Twojego anonsonu również ja zareagowałam co najmniej niepokojem. Zycie, a raczej ci, co występowali w imieniu Boga nauczyli mnie wiele. Jestem im wdzięczna przede wszystkim za mój ateizm.
Nie dziw się, że stwierdzenie, że będziesz się modlił w imieniu Jezusa budzi złe skojarzenia. Upraszczając - Jezus siedzi po prawicy Boga Ojca, tak? Jak chcesz się modlić w imieniu Boga do Boga? Dziwne...

A na koniec już - nie bez złośliwości - w państwie prawa znaj prawa.

Widok, o którym mówisz rzeczywiście potrafi przerazić. Odziały psychiatryczne nie są dostępne dla gości... choćby z tego powodu. Wizyta w obozach koncentracyjnych w pół wieku po tym, jak wygasły piece to wciąż katarsis. Zgadzam się. Chce jednak zauważyć, od czego i wokół czego toczy się nasza dyskusja - ktoś umieścił ogłoszenie, że w imieniu Boga - Jezusa- modli się o fizyczne uzdrowienia i moje wątpliwości nie są dyskusją wokół tego czy Bóg jest czy tez go nie ma, ale w jaki sposób próbuje się z metafizyki zrobić cepelię.
Pytam o to, czym dla dyskutantów jest Bóg, a nie jak został im przedstawiony podczas katechez szkolnych. Nie mówię o infantylnym ludzkim dziele z dobrotliwym staruszkiem wokół którego słodko pląsają grubiutkie dzieciaczki ze skrzydełkami, nad którym słoneczko tworzy charakterystyczny efekt świetlny. Nie.
Proszę o to by ktoś powiedział, jak dalece można manipulować, jak daleko posunąć się i naigrywać z ludzkich problemów? Czy można dawać nadzieję, gdzie jej nie ma?